Stolica Nepalu powoli zaczyna się zmieniać w nowoczesną metropolię, ale na tętniących życiem ulicach i placach nadal stoją piękne świątynie i pomniki. Katmandu (Kathmandu) jest stolicą i jedynym wielkim miastem Nepalu. Założono je prawdopodobnie za czasów dynastii Liććhawich, czyli po roku 300 n.e., chociaż ostatnie wykopaliska archeologiczne w Hadigaon sugerują, że już wcześniej na jego miejscu były osady. Ale rzeczywisty rozwój ośrodka i sąsiadujących z nim Patanu i Bhaktapuru (Bhadgaun) zaczął się dopiero w XIV w., za czasów dynastii Maila. W okresie największego rozkwitu miast-państw władcy rywalizowali o artystyczną supremację, zdobiąc główne place (Durbar). Dzisiejsze Katmandu to najważniejszy ośrodek całej kotliny, a jego świątynie i kaplice stoją cierpliwie pośród tego, co przynosi najnowsza historia: zgiełku pojazdów i coraz większego stężenia zanieczyszczeń. Centralnym punktem najstarszej dzielnicy i budowlą, od której pochodzi nazwa miasta, jest Kasthamandap, czyli "drewniany dom". Ten imponujących rozmiarów pawilon powstał w XII w. na skrzyżowaniu dwóch ważnych szlaków handlowych i początkowo społeczność wykorzystywała go jako miejsce handlu i wymiany. Miasto rozbudowywało się promieniście od tego punktu - pałac królewski i plac Durbar pojawiły się wkrótce potem. Po zjednoczeniu doliny w XIV w. król Dźajasthiti Maila ustanowił Katmandu stolicą kraju. Był to jednocześnie początek wielkiej rozbudowy, przede wszystkim samego kompleksu pałacowego, służącego również jako centrum zarządzania. Droga biegnąca na ukos z Kasthamandap przez Asan Tol zachowała znaczenie handlowe i utrzymuje je do dzisiaj.